ប្រវតិ្ត​តម្បាញសូត្រខ្មែរ

ត្បាញ​សូត្រ​សុទ្ធ​ដើរ​តួជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ និង​ក៏ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​វប្បធម៌​រស់​នៅ​ក្នុង​កម្រិត​ជីវភាព​រស់​នៅ​របស់​ប្រជា​ជន​កម្ពុជា។ វាជា​ឯកសារ​ដែល​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ខេត្ត​តាកែវ ដែល​បាន​ផលិត​សូត្រ​ចាប់​តាំង​ពី​សម័យ​ហ្វូណន។ សព្វថ្ងៃ​នេះ​តម្បាញ​សូត្រ និង​ផលិត​ផល​សូត្រ មាន​សារៈ​សំខាន់​សំរាប់​ខេត្ត​ប្រាំ​ហើយ​សូត្រ​ដែល​មាន​ការ​ច្នៃម៉ូត​ដ៏ល្បី និង​គុណភាព​ខ្ពស់ គឺមក​ពី​ខេត្ត​តាកែវ បាត់ដំបង បន្ទាយមានជ័យ សៀមរាប និងកំពត។ ពីមុន​អ្នក​ត្បាញ​សូត្រ ត្រូវ​បាន​ទទួល​កម្រៃ និង​ពាក់​បាន​សម្រាប់​តែពួក​ពូជ​ពង្ស​ស្តេច និង​អ្នកវណ្ណៈ​ខ្ពស់ តែ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ តម្បាញ​សូត្រ​ជា​កេរមត៌ក​ដែល​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​ក្នុង​ពិធី​រៀប​មង្គល​ការ ពិធី​បុណ្យ​សព។ល។

សំពត់ហូល៖ វាយ​ភណ្ឌ​ជាតិ​បែប​ផែន​ខ្មែរ គឺ​វែហ្វធ៍​អ៊ី​កាត់ វា​មាន​ពីរ​ប្រភេទ គឺមួយ​គ្រឿង​ស្លៀក​ពាក់ ហៅ​ថា សំពត់​ហូល និង​ជា​របៀប​អ៊ីកាត់ និង​ត្បាញ​ជា​ក្រឡា។ សំពត់​មាន​ន័យថា សំពត់​រុំ និង​ហូល មាន​ន័យ​ថា​អ៊ីកាត់។ វា​បាន​កកើត​មក​ពី​សំពត់​រុំ​របស់​ប្រជា​ជន​ឥណ្ឌា ហើយ​ក៏បាន​កែច្នៃ​បច្ចេក​ទេស និង​រូប​រាង​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍ ហើយ​ក៏ក្លាយ​ជា​សិល្បៈ​ខ្មែរ​មួយ។ អ៊ីកាត់​ត្រូវ​បាន​ជា​បក​ភាសា​ខ្មែរ​ថា អង្កៀត​សំរាប់​ទាញ និង​ចង​ខ្សែ​អំបោះ​ជាមួយ​នឹង​សរ​សៃ​សូត្រ​ ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ខ្សែ​សូត្រ មុន​នឹង​ត្បាញ​ការ​រៀបចំ​ម៉ូត គឺមិន​ដែល​គូស​វាស​លើ​ក្រដាស ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​ចង​ដោយ​ផ្ទាល់​ក្នុង​សូត្រ ដោយ​ការ​ចង​ចាំ។ សំពត់​ហូល​បុរាណ​មាន​ច្រើន​ជាង​២០០​ម៉ូត ដោយ​គ្រាន់​តែ​ចង​ពណ៌​ចូល​គ្នា​រវាង​៣​ទៅ៥​ពណ៌​សំខាន់​ដូច​ជា៖ ពណ៌​លឿង ក្រហម ខ្មៅ ទឹកប៊ិច និង​ពណ៌​បៃតង។

សម័យ​ដើម​រុក្ខ​ជាតិ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​លាប​ពណ៌​លើ​សូត្រ បុរាណ​ខ្មែរ​ជា​មួយ​នឹង​ល័ក្ត​ក្រហម ដែល​បាន​មក​ពី​សត្វ​ល្អិត និង​ពណ៌​លឿង និង​ពណ៌​បៃតង បាន​មក​ពី​ដើម​ស្រែង​ឆ្កែ និង​ពណ៌​ស​ទឹក​ប៊ិច​មក​ពី​ដើម​ឆ្លុះ និង​ពណ៌​ខ្មៅ​បាន​មក​ពី​ដើម​ស្លឹក​កផ្លូរ។ វាយ​ភណ្ឌ​ជាតិ​ខ្មែរ​រួម​មាន សំពត់​ហូល​ប្រាំពណ៌ សំពត់​ហូល​ពណ៌ សំពត់​ហូល​ក្បិន សំពត់​ហូល​ក្តង់។ ម៉ូត​ គឺយក​តាម​គំរូ​ដើម និង​លាយ​ជា​មួយ រូប​ក្បាច់​សត្វ និង​រុក្ខ​ជាតិ ដូចជា ផ្កា សត្វល្អិត និង​កង្កែប​ជា​ដើម។

សំពត់​ផាមួង៖ ទម្រង់​មួយ​បែប​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​វាយ​ភ័ណ្ឌ​ប្រពៃណី​របស់​ខ្មែរ គឺ​សំពត់​ផាមួង។ ផាមួង​ដែល​គេប្រើ​សព្វថ្ងៃ​មាន​៥២​ពណ៌។ ផាមួង​ចរ​បាប់ ជា​ប្រភេទ​ក្រណាត់​សំពត់​មួយ​បែប​ដ៏ប្រណីត​ជាង​គេ​បំផុត នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ដោយ​គេ​ប្រើ​ម្ជុល ដែល​ប្រើ​ខ្សែ​ចាប់​ពី​២២​ឡើង​ទៅ។ ប្រភេទ​សំពត់​ដទៃ​ផ្សេង​ទៀត​ដូចជា របាក់ ចរកង អន្លូញ កានែល និង​បាន​ទុក ជាដើម។

កែសម្រួលដោយៈMr365

cambodiakhmerkomnertខ្មែរតម្បាញប្រវតិ្ត​តម្បាញសូត្រខ្មែរប្រវត្តិ
Comments (0)
Add Comment